نخواهم كرد ! من هرگاه وعده كنم ، وفا مى كنم . ( 1 ) السلام عليك يا داعى الله و ربّانى آياته دعوت به سوى خدا به اين معناست كه از شخصى بخواهى وارد دين خدا شده يا از فرمانهاى الهى اطاعت كند . پس چنين دعوتي ، دعوت به داخل شدن در اسلام يا داخل شدن در اطاعت الهى است ، و اين يعنى دعوت كننده به سوى چنين چيزي ، اجازه دعوت و امر و نهى دارد ! حال سوال اين جاست كه چه كسى اجازه ى حق دعوت مردم به سوى خدا را مىدهد ؟ عده اى مى گويند اين يك حق طبيعى براى همه انسانها است ؛ و در تأييد نظر خود به اين آيه استدلال مى كنند : وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِمَّنْ دَعَا إِلَى اللهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِى مِنَ الْمُسْلِمِينَ . ( 1 ) اما اين سخن صحيح نيست ؛ زيرا شخصى كه در آيه مورد مدح قرار گرفته ، همان كسى است كه داراى حق دعوت است ؛ از اين روي ، اين آيه به هيچ وجه بر اين مطلب دلالت ندارد كه مى توان اين حق را به فرد ديگرى واگذار كرد داده مىشود . افزون بر آن ، آيه شريفه : يَا أَيُّهَا النَّبِي إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا . وَدَاعِيًا إِلَى اللهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجًا مُنِيرًا ( 1 ) ، به صراحت بيان مى دارد كه دعوت به سوى خداوند

--> ( 1 ) - كافى ج 1 ص 277 ( 1 ) - كيست خوشگفتارتر از آن كس كه به سوى خدا دعوت نمايد و كار نيك كند و گويد : من از تسليم‌شدگانم - فُصِّلَت / 33 . ( 1 ) - اى پيامبر ، ما تو را گواه و بشارت گر و هشداردهنده فرستاديم ، و دعوت‌كننده به سوى خدا به فرمان او و چراغى تابناك - احزاب 45 و 46